Për bijën time Arpi,
cilës kurrë nuk do
t’ia lexoj këtë libër.

Jonit i dukej se terri është
një plaf aq i madh sa që, kur
fiket drita, ai e kaplon dhe e
pushton dhomën tërësi.
Joni nuk mund t’i shihte as majat e gishtave.

“Gazmend, kam frikë,” i tha vëllait madh.

“Pse nuk je trim si unë?” pyeti Gazmendi.

Joni nisi qajë.
“Shshsht,” bëri Gazmendi. “Më qetë
Jon, do ta zgjosh beben. E nëse
zgjohet Ana, mami do duhet ta
përkundë gjithë natën.”

Por Joni vazhdoj qante.
“Nëse qetësohesh do t’i jap lodrat e mia,”
tha Gazmendi.

Joni u qetësua. “Me vërtetë?” pyeti ai.

“Po premtoj,” tha Gazmendi.

“Edhe kolonelin?” pyeti Joni.

“Po, edhe kolonelin, fli tani!”

Koloneli kishte kopsa argjendta dhe
dylbi vërteta cilat i vareshin qafë.

Ai nuk trembej prej asgjëje. Edhe ushtarët
e tij ishin trima si ai.
Joni i dëshironte ata ushtarë për
tepërmi!

Po nëse Gazmendi e ndërron
mendjen nesër mëngjes?

“Më miri t’i marr tani,” mendoi.

U ngrit nga krevati.

Kur këmba e tij preku dyshemenë
e ftohtë, u dridh.

Po sikur kishte ndonjë
përbindësh nën krevat?
Joni kërceu përsëri krevat,
tërhoqi plafin mbi kokë dhe e
kërkoi dorën e Gazmendit.

Gazmendi gërrhaste.

Joni mendoj përsëri për ushtarët.

Me vërtetë i donte.
Ngadalë e uli plafin dhe doli nga
krevati përsëri.

Një hap, dy hapa, tre ...

E kaloj derën drithëruese dollapit.

Ndjeu sikur diçka e kapte.

Përbindëshi karrigen e Gazmendit!

Joni u kthye gati me nxitim
prapa krevat.
Papritmas dëgjoi një qarë.

Motra e tij Ana qante.

“Shshsht!” pëshpëriti Joni. Por
Ana vazhdoi qante.

“Duhet bëhem trim!” mendoi.

Bëri një hap, dy hapa, tre...

Një hap, dy hapa, tre ...
Arriti deri te krevati i Anës.

“Të paska rënë biberoni nga
goja,” pëshpëriti.

Me kujdes ia dha biberonin gojë
Anës dhe ia fshiu lotët nga faqet.

Ajo pushoi qari.
Joni e mbuloi me plafin e vogël.

Donte ta puthë, por qoshet e krevatit
vogël ishin shumë ngritur.
Ai ndihej trim e trim.

E pa kolonelin dhe
ushtarët te rafti me libra.

Ngadalë u zgjat dhe e
arriti kolonelin.

Rripi dhe kopsat e
kolonelit shndrisnin.
Joni e shtrëngoj kolonelin
fuqishëm.

gjithë ushtarët sikur
e shikonin Jonin me një
respekt madh.

“Ushtar, gjumë,”
urdhëroi Joni.
Derisa kthehej krevat,

Joni e ktheu karrigen e Gazmendit
vendin e vet.

karrige nuk kishte përbindësh.
Vetëm një grumbull rrobash.

Joni nxitoi përreth dollapit dhe
kërceu krevat.

Dhoma nuk ishte dhe aq e
errët.

Mund t’i shihte duart si dhe
xhuxhët pizhamet e tij.
E tërhoqi plafin dhe e vendosi
kolonelin mbi jastëk.

“Do t’i tregoj Gazmendit për
aventurat e mia mëngjes,”
mendoi.

Ai mund ta dëgjonte gërhitjen e
vëllait si dhe thithjen e biberonit
e bënte motra e vet.