Një ditë mami solli
shtëpi një qese
plot me portokaj.
“Oh sa pëlqejnë portokajt!’ tha Dioni.
E mori qesen, nxitoi dhomën e tij dhe
filloi t’i numërojë.

“Një, dy, tre, katër, pesë portokaj! Do t’i
ha gjithë dhe nuk i jap askujt.”
Dikush e përplasi derën kryesore.

Babi sapo erdhi nga puna. Dukej shumë i
lodhur.

“Me siguri një lëng i freskët portokalli do
ta freskojë,” mendoi Dioni.

“Do mbeten mjaft për mua.”
Dioni ia zgjati babit portokallin vogël.

“Urdhëro,” tha ai. “Ky është për ty.”

Babi dukej i lumtur.
Dioni vrapoi dhomë dhe filloi t’i numërojë
portokajt. ‘Një, dy, tre, katër portokaj, vetëm
për mua.’

“Dion!” u dëgjua mami.

“Erioni, Lindi dhe Andi erdhën. Eja luani.

Sa keq s’kemi me se t’i qerasim.”
Dioni u mundua t’i fshehë portokajt pas shpine,
por duart e tij kishin ide tjetër! Ato i qerasën
shokët me nga një portokall.
Secili prej tyre e mori portokallin
madh e pa.

“Faliminderit!” thanë ata me një zë.
Dioni e fshehu qesen me portokaj nën krevat.
Por atëherë mami psherëtiu: ‘Oh sa e etshme
qenkam!’

Dioni dinte se çka mund ta freskojë.

“Urdhëro,” i tha, “ky është për ty.’ Dhe, i zgjati
mamit një portokall.
Kur filluan gjithë t’i qërojnë portokajt,
Dioni u kthye dhomën e vet. E mori qesen
dorë.

Ajo ishte e zbrazët!

“NUK PASKA ASNJË PORTOKALL PËR MUA!”
ai filloi qajë.
Mami, babi, Erioni, Lindi dhe Andi gjithë
nxituan dhomën e Dionit.

Dioni e mbante dorë qesen e zbrazët.

“UNË NUK KAM AS NJË PORTOKALL,”
rënkonte ai.
“Mos qaj”, i tha babi, “merre gjysmën e
portokallit tim.’

Ai e ndau portokallin gjysmë dhe gjysmën
tjetër ia zgjati Dionit.
“Mund marrësh pak edhe nga imi”,’ tha
Erioni. “dhe nga imi,” foli Lindi. “ja, dhe nga
imi,’ shtoi Andi.
Mami gjithashtu e ndau portokallin me Dionin.
Tani duart e Dionit ishin përplot me copa
portokalli.

“Ka mjaft portokaj për gjithë!’ tha ai.
gjithë u ulën tryezë dhe filluan t’i hanë
portokajt.

Ishte një fund i ëmbël për një ditë këndshme.