anita kishte kukull shumë bukur.

Anila gjithashtu.

“Eja luash me ne!”, e thirrën Meritën.

“Nuk mundem”, tha ajo, “Unë nuk kam kukull.”

Merita i vështronte shoqet derisa luanin.

Mandej shkoi e pikëlluar shtëpi.
“A mund blini një kukull?” pyeti ajo mamanë.

“Do doja kishim mundësi blejmë kukull”,
tha mamaja “por nuk kemi.”

Atëherë Meritës i shkreptiu një ide.

“A mund ta bëj unë vet një?” pyeti ajo.

“Oh, sa ide e mrekullueshme!”, u përgjigj mamaja.

Merita dhe mamaja kërkuan gjithandej nëpër shtëpi
gjejnë sende me cilat Merita do ta bënte
kukullën e saj.

“Ja një shportë me plot gjëra,” tha mamaja.

Merita mori lesh butë, një pëlhurë pambuku,
gërshërë dhe pak ngjitëse.
“Më pari do ta bëj trupin,” vendosi
Merita.

Nisi mbështjellë disa copa gjata
pëlhure një laps druri. Mbështolli
e mbështolli pëlhurën derisa u një
trup i butë.

“Është shumë e vështirë bëhet koka e
kukullës,” Merita i tha mamasë.

“E di se duhet jetë e rrumbullakët,
por çka do kisha mundur përdor?”
Merita e mbështolli një copëz
leshi butë rreth një monedhe.
e lidhi monedhën për trupin e
kukullës me një pe forte.

“Shkëlqyeshëm!” klithi ajo.

“Dhe tash, me çfarë ngjyre t’ia
bëj flokët?”
Merita gjeti pak lesh verdhë dhe
e ngjiti kokën e kukullës.

Mandej i lidhi flokët me një fjongo
ngjyrë kaltër.
“Kukullës tënde i duhen sy,” tha mamaja.

Merita mori një laps zi dhe vizatoi
dy sy bukur, zinj si ulliri. Mandej e
mori buzëkuqin e mamasë dhe vizatoi
buzë kuqe.
“Si veshim?” mendohej Merita.

Bashkë me mamanë ia qepën një
fustan bukur me pika.

“Tani je gati për lojë,” tha Merita.
“Apshuu!” teshtiu Merita. “Apshuuu!”

Gjeti një shami dhe e fshiu hundën. Hundë!
Kukulla e saj nuk kishte hundë!

“Si do teshtish ti?” e pyeti veten Merita.

Kërkoi gjithandej ta gjejë hundën.
U përpoq t’ia vinte një karotë si hundë.

“Shumë e gjatë,” erdhi përfundim
me urti Merita.

“Do dukesh si Pinoku.”

U përpoq me një portokall..

“Oh, jo! Do rrjedhë hunda gjithë
kohën,” tha dhe qeshi.
Merita u përpoq me një kokërr
gruri, por ajo ishte shumë e vogël.

“Një kokërr groshe!”, tha ajo.

“Ndoshta ajo do jetë me
madhësi përkatëse.”

Dhe ishte!
fund kukulla e Meritës

ishte gati për lojë.

Merita nxitoi jashtë dhe ua
tregoi kukullën Kanitës dhe
Anilës.

“Ku e gjete këtë kukull kaq
bukur?” pyeti Anila.

“E bëra vet!” u përgjigj Merita.

“Ajo është kukulla e bukur
e kam parë dikur,” tha
Kanita. “A mund na mësosh
si bëjmë dhe ne një kukull?”

“Sigurisht po,” Merita
buzëqeshi me krenari.
Gjithë pasditen, Kanita, Merita dhe
Anila luajtën me kukullat e tyre.

“Nesër do t’ju tregoj se si bëhet një
kukull,” u tha Merita shoqeve saj
Kanitës dhe Anilës.
Gjatë darkës Merita i tregoi
mamasë se sa shumë u pëlqeu
kukulla e re shoqeve saj. Pas
darkës Merita gogësiu.

“Unë dhe kukulla luajtëm shumë
sot, na flihet tani,” tha Merita.

Mamaja e ndihmoi Meritën
shtrihej krevat dhe e puthi për
natën e mirë. Merita e përqafoi
fort kukullën pranë vetes dhe e
puthi për natën e mirë.
Derisa ato dyja flinin, hundët preknin njëra-tjetrën.
Dhe dyja shihnin ëndrra bukura.