Një mëngjes babi
i solli Mirlindit një top madh
ngjyrosur me kaltra, gjelbra kafta
dhe bardha. Mirlindi donte luajë me të.

“Ky nuk është top,” tha babi.

“Kjo është bota cilën ne jetojmë.”

“Bota qenka e rrumbullakët?” pyeti Mirlindi.

“Po,” u përgjigj babi. “Në qoftë se udhëton
rreth botës një kohë gjatë, do kthehesh te
vendi i njëjtë prej ku e ke nisur udhëtimin.”

“Do arrij?!” pyeti Mirlindi.
E vendosi automobilin e
vogël mbi glob, por ai nuk
shkoi askund, u rrëzua
tavolinë.

Pasi hëngri drekë Mirlindi vendosi:

“Do udhëtoj rreth botës.
dhe do ta verifikoj nëse
bota është e rrumbullakët.”
Paketoi dy sanduiçë me djathë dhe
e mori pallton trashë. Hipi
biçikletë dhe ngau biçikletën rrugës.
Shtëpia e Mirlindit bëhej gjithnjë
e vogël e e vogël.
Mirlindi mund ta dëgjojë këngën e zogjve.

“Nuk i kam dëgjuar këta zogj kurrë pare”
tha Mirlindi. “Me siguri këndojnë një gjuhë tjetër.”
Dielli ngjitej lart e lart.

“Uh, sa nxehtë qenka”, tha Mirlindi.
“Me siguri kam arritur Afrikë!”

U ndal nën një hije madhe
pushojë pak. Ndjeu uri, hëngri
një copë bukë.
       Mirlindi përsëri nisi
     ta ngasë biçikletën.

    “Mendoj se e kalova
   gjysmën e botës deri
tash,” tha ai.

Mirlindi përsëri ndjeu uri
dhe e hëngri dhe copën e   
dytë bukës me djathë.      
Mandej e ktheu biçikletën   
rreth një pellgu madh.  

“Ky do jetë deti,” tha ai.

Dielli nisi perëndojë.
    Bëhej gjithnjë e i kuq.
Drurët kishin hije tmerrshme.
Dukeshin sikur donin ta kapin
Mirlindin me kurorat e tyre zeza.
Mirlindi e përshpejtoi biçikletën. Dridhej.

“Po merr ftohtë,” tha ai. “Me siguri kam arritur
Polin Verior!” E përthekoi pallton e tij.
Bota qenka kaq e madhe!
Por ku është vatra ime?
Mirlindi i sillte ndërkëmbëzat
e biçikletës me gjithë fuqi.
Papritmas, Mirlindi pa dritë.
A mos është vallë hëna?
Drita u afrua dhe
tepër.

“Kjo është shtëpia ime!”,
bërtiti Mirlindi i gëzuar.

Qëllojeni kush e priti te
dera? Nëna e vet.
Mirlindi, udhëtari guximtar, ishte se i
lumtur ndodhej shtëpi! Biçikleta e
tij kërciste prej gëzimit.

“Mirlind ku ishe?”, pyeti nëna. “Gjatë
kohë u humbe.”

“Udhëtova rreth botës,” u përgjigj
Mirlindi, “dhe tani jam gati për darkë.”
Derisa e hante bukën
me ajvar, Mirlindi bisedonte
me babin, “Kishe drejtë.
Bota është e rrumbullakët si top.
Sado ta ngas biçikletën,
gjithmonë arrij shtëpi!”