Një ditë vranët Petriti
dhe nëna e tij shkuan park. Petriti
luhatej shilarës ndërsa nëna thurte
një xhemper vogël.

Ajo priste çdo ditë lindë një bebe,
dhe Petriti priste ketë një vëlla ose
motër vogël.
Petriti e priste shokun e
tij ngushtë, Ilirin. Kur Iliri arriti
me gjithë shokët e lagjes, ai bërtiti:
“Hajt luajmë futboll!” dhe e la
motrën e vogël kutinë me rërë.

Meqë Petriti ishte shoku i
mirë i Ilirit dhe meqë i kapte
gjithë topat - ai patjetër do
bëhej portier.
Pas lojës Petriti dhe Iliri u ulën
majë rrëshqitëses dhe hëngrën mollë.

“Si dukej Tiara kur lindi?” - pyeti Petriti.

“E vogël” - u përgjigj Iliri.

“Po edhe tani është e vogël”, Petriti shikoi
kah ajo mendueshëm. “A ishe i lumtur?”

“Mmm jo.”

“E pse jo?”

“Qante gjithë natën, e kur i ndynte pelenat, ato
përhapnin erë shumë keqe.”
Atë natë Petriti nuk mund mos
mendonte për beben.
Ç’iu duhej e gjithë kjo vallë?

“Mami, a do jetë bebja jonë mirë?
e pyeti nënën nesërmen.

“Si mendon mirë zemër?” pyeti nëna.

“Epo, Tiara e vogël është mirë. A do
jetë edhe jona?”

“Po, do jetë” u përgjigj nëna me vetëbesim.
Mëngjesin tjetër Petriti ndjeu një
gudulisje hundë. Teshtiu dhe u zgjua.
E pa babanë nisi flasë me seriozitet:

“Petrit, dëgjo me kujdes...”

“A lindi motra ime e vogël?”
e ndërpreu Petriti.

“Ti nuk ke motër vogël Petrit, por një vëlla
vogël,” tha babi.

“Kjo është e padrejtë!” tha zëshëm Petriti.
“Iliri ka motër, dua dhe unë një!”
Atë pasdite
Petriti me atin shkuan spital ta
vizitojnë beben e re. Hynë një dhomë
madhe me tre krevate.
secilin syresh rrinte shtrirë nga një nënë.
Njëra nga nënat ishte dhe nëna e Petritit.
Atje kishte dhe tri krevate vogla, kurse
secilin syresh nga një bebe porsalindur.

“Zemra e mamit!”, tha nëna, “ti ke
një vëlla tani.”

“E di,” tha Petriti i dëshpëruar. “Iliri
ka motër.”
Mami dhe babi ishin
kapur përdore dhe bisedonin për
diçka ndërsa Petriti shikonte
nga dritarja. Ai fare nuk e shikoi
beben e re, vëllain e tij vogël.

Përnjëherë bebja ia dha vajit
fuqishëm nga krevati i tij i vogël.

Nëna i gugaste dhe përkëdhelte
derisa ai u qetësua përsëri.

Uh! mendoi Petriti, a nuk ankohej Iliri se
Tiara qan? Por bebja jonë, kjo dhe nuk qau
shumë. Petriti i hodhi një sy bebes.
Nuk i vinte era. Megjithatë dhe nuk do
dalë aq keq.
“Si do ta quajmë?” pyeti nëna.

“Epo gjithë e dimë se do jetë Pajtim,”
pëshpëriti Petriti.

Dhe me vërtetë e quajtën Pajtim.

“Epo erdhi koha shkojmë shtëpi” tha
babi pas një kohe.

“Dua rri me mamin” tha Petriti dhe e
mbështeti kokën prehrin e saj.

“Pajtimi ka një dhuratë për ty,” tha nëna papritmas.
“Shiko ndër plafin e tij vogël.”

Petriti ngriti pak plafin e vogël dhe pa
një lokomotivë vogël kuqe aty.
Pas dy ditësh nëna dhe Pajtimi
mund ktheheshin shtëpi.
Petriti mendoi se ndoshta dhe vëllezërit
mëdhenj duhet përgatisin një dhuratë për
mirëseardhje për vëllezërit vegjël. Një arushë
kadifeje do ishte ide e shkëlqyeshme.

Ndoshta arithi i tij Andi!

“Nuk do ta kthesh kundër meje, apo jo?” i
thoshte Petriti arithit derisa e çonte djepin
e Pajtimit. “E di, ne jemi një familje?”

Andi dukej plotësisht i lumtur me të.
Nëna dhe Pajtimi erdhën
shtëpi. Ajo e vendosi Pajtimin djepin
e vet dhe e përqafoi Petritin sikur mos e kishte
parë gjithë vitin. Ai ia tregoi gjitha vizatimet i
kishte pikturuar këto ditë. Por ajo vetëm sa mori ato t’i
shohë si duhet Pajtimi nisi qajë.

“Zemra ime!” tha ajo dhe nxitoi ta marrë
dhe ta qetësojë atë. Po! Ajo e quajti Pajtimin
zemra e saj. Petriti e ngriti borinë dhe i ra borisë me
krejt forcën e tij. Atëherë Pajtimi nisi qajë dhe
tepër, ndërsa babi e qortoi Petritin.
Atë javë, si dukej, Nëna bënte
gjithçka vetëm për Pajtimin.

Kur ia ndërronte pelenat dhe ia
lyente prapanicën me krem, Petriti
as kokën nuk donte ta kthejë nga ajo anë
ngase vinte erë e keqe.

“Pa shih se çka po vizatoj,” i tha Petriti nënës,
kur ajo ia ndërronte pelenat Pajtimit.

“Prit një minutë” tha ajo dhe vazhdoi
t’ia ndërrojë pelenat. Phu!
shtunën dikush i ra ziles.

“Oh, Petrit, lutem kujdesu për Pajtimin vetëm pak!”
tha nëna dhe shkoi ta hapë derën.

“Tani duhet edhe kujdesem për ty” pëshpëriti
Petriti derisa ulej karrigen ishte pranë
tavolinës për ndërrimin e teshave bebes. Pajtimi i
nguli sytë te Petriti sikur ai ishte gjëja e vetme
këtë botë. Dhe papritmas i rrudhi buzët.

“Vetëm mos qaj,” tha Petriti, “sepse do thonë se është faji
im, si atëherë me borinë!”

Bebja shikoi nga ai dhe pa i bërë pët syri aaatçu - teshtiu.
Petriti s’mundi ta përmbajë veten nga qeshurit.
Petriti dëgjoi disa zëra
korridor dhe atë moment u mbush
dhoma me shoqet e nënës.

“Oh, sa bebe e bukur!” komentonin derisa
mblidheshin r reth djepit Pajtimit. “Pa shihni
hundën! Dhe ato doçka bukura. ngjan ty!”,
thoshin ato duke u penguar lodrat e Petritit.

Atëherë Petriti vuri re se Pajtimi ua nxirrte gjuhën.

Djalë i mençur, mendoi Petriti. Pajtimi nisi
qajë dhe u skuq.

“O, mos!” thanë zonjat deris a
nëna i përcillte jashtë.
Kur mbetën vetëm, Petriti e mori Pajtimin
prehër. Bebja qau edhe pak. Mandej tha diçka si “gu gu gu”
dhe nisi ta thithë gishtin e madh Petritit dhe fjeti. Petriti
rrinte pa lëvizur, i qetë. Ai e dëgjoi nënën si u tha shoqeve
ditën e mirë dhe ngadalë u kthye dhomë.

“Petrit,” tha ajo, “tani ti je zemra ime, zemra e madhe.
Ti mund kujdesesh për beben. Ai rehatohet
vetëm kur është me ty”.
Një ditë vranët nëna dhe Petriti shkuan park.
Kuptohet, edhe Pajtimi ishte me ta. Petriti e shtynte
karrocën e vëllait.

Kur arritën te sheshi i lojërave, gjithë fëmijët nxituan
ta shohin vëllain e vogël Petritit.
Dhe a e dini se çfarë tha Iliri? Ai tha: ”Mrekulli
paske vëlla! Kur rritet edhe pak, gjithë
bashku do luajmë futboll.”